Een andere manier van helpen
Bas werkt zo’n 35 uur per week en heeft daarnaast een actief leven met yoga, aikido, zwemmen en lezen. Vrijwilligerswerk was hem niet onbekend, maar mentorschap kwam pas later in beeld. Wat hem vooral aantrok, was het één-op-één contact. “Bij de bibliotheek kan het soms druk zijn, met veel bezoekers en vragen bij de balie. Ik zocht iets rustigers. Iets persoonlijks. Dat vond ik in mentorschap.”
Kleine momenten, grote betekenis
Bas bezoekt zijn cliënt Ans eens in de twee weken. Ze woont in een verzorgingstehuis en heeft dementie. “We praten vooral. Soms is het lastig om een gesprek op gang te brengen. Dan pakken we bijvoorbeeld een oud fotoalbum. Foto’s van vroeger herkent ze nog goed. Dan zie je haar opleven.” Juist die momenten maken het waardevol. “Je merkt dat ze blij is dat je er bent. Dat geeft mij ook weer een goed gevoel.”
Ans: “Ik vind het prettig als Bas langskomt”
Meer dan alleen gesprekken
Naast het contact denkt Bas ook mee over de zorg en het welzijn van zijn cliënt. Hij heeft regelmatig contact met zorgverleners en wordt betrokken bij belangrijke beslissingen. “De zorg gaf bijvoorbeeld aan dat het goed was om alvast na te denken over haar uitvaart. Dat soort signalen neem ik mee en daar ga ik dan mee aan de slag.” Zo hielp hij ook met het aanvragen van een nieuwe ID-kaart. “Dat zijn dingen waar je niet meteen aan denkt, maar die wel belangrijk zijn. Je kijkt samen met de zorg wat er nodig is en probeert daarin het beste te doen voor je cliënt.”
Goed te combineren
Mentorschap kost Bas gemiddeld een paar uur per maand. “Ik ga meestal op zondag langs, dat past goed in mijn week. En als er iets geregeld moet worden, doe ik dat tussendoor.” Wat hem ook aanspreekt, is de manier van werken. “Er zit geen financiële of prestatiedruk op. Het is rustig en persoonlijk. Dat neem ik zelfs mee in mijn betaalde werk.” Voor mensen die twijfelen aan mentorschap heeft Bas een simpel advies: “Als het je wat lijkt: doen. Het is dankbaar werk en je krijgt er zelf ook veel voor terug.”